Η εμπειρία μου με τον αυτισμό

 

Ο Δ. είναι ένα αγόρι με σύνδρομο Άσπεργκερ που είχα την τύχη να διανύσω μαζί του μία ολόκληρη σχολική χρονιά.

Όταν, μου ζητήθηκε να τον υποστηρίξω ως παράλληλη στήριξη ομολογώ, ότι αυτά που μέχρι τότε γνώριζα από το μεταπτυχιακό ήταν αρκετά διαφορετικά στην πράξη.

 

Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Άσπεργκερ είναι ένα είδος αυτισμού, υψηλής λειτουργικότητας. Δηλαδή τα παιδιά με αυτό το σύνδρομο, μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν σε ικανοποιητικό βαθμό. Όπως είχε αναφέρει ο Van Krevelen το αυτιστικό παιδί χαμηλής λειτουργικότητας ζει στον κόσμο του. Τα παιδιά με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας ζουν στον κόσμο μας με το δικό τους τρόπο.

Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες συνιστώσες στην καθημερινότητά τους, που αν αλλάξουν μπορεί να επέλθει το χάος.

 

Κάθε πρωί, ίδια ώρα ούτε λεπτό πριν ή μετά ήταν στο προαύλιο του σχολείου μόνος του. Τον κοίταζα με δέος, καθώς στεκόμουν δίπλα του… μιλούσε με αριθμούς. Συγκεκριμένα κάθε πρωί, μου έλεγε όλους τους αριθμούς του τηλεφωνικού καταλόγου με το γράμμα Λ. Αν δεν τους ολοκλήρωνε δεν μπαίναμε στην τάξη και μαντέψτε.. πάντα τους έλεγε σωστά! Παρατηρούσε οποιαδήποτε αλλαγή είτε στο χώρο του σχολείου, είτε εντός της τάξης, είτε πάνω μου.

 

Αγαπημένος του ήρωας είναι ο Spiderman. Αρκετές μέρες εντός της σχολικής χρονιάς ήθελε να φοράει τη στολή και όταν τον έπειθα, ότι πρέπει να την αποχωριστεί για λίγο είχαμε μια έντονη δυσαρέσκεια.

Η μαμά του, είναι η δική μου ηρωίδα. Δεν χρειάζεται να αναφέρω τους λόγους, τους γνωρίζετε ήδη.

 

Ο Δ. δυσκολευόταν να αλληλοεπιδράσει κοινωνικά με τους συμμαθητές του. Να μιλήσει για ζητήματα που αφορούν την ηλικία του, να αντιληφθεί έννοιες μεταφορικές.

 

Ακόμη και το τί είναι πλάκα ήταν εκτός δικής του πραγματικότητας.

Στον Δ. μόνο η αλήθεια είχε θέση στην καθημερινότητα του. Το ψέμα και η πλάκα ήταν άγνωστες λέξεις και  δεν μπορούσε να τα εφαρμόσει, γιατί ο κόσμος του ήταν πέρα για πέρα αληθινός.

 

Όταν είχε ήλιο, ενοχλούνταν από το φως. Πολλές φορές έκανε, ότι δεν με ακούει, όχι γιατί δεν άκουγε όντως,  αλλά γιατί αυτό ονομάζεται λειτουργική κώφωση και είναι χαρακτηριστικό των ατόμων, που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού. Να παριστάνουν δηλαδή, ότι δεν ακούν, ενώ ακούν.

 

Στη γυμναστική δεν μπορούσε να πιάσει την μπάλα ή να την πετάξει σωστά. Εκεί, με κοίταγε με παράπονο αλλά πάντα θέλω να πιστεύω του εξηγούσα, ότι το ταλέντο του είναι κάπου αλλού.

 

Για τους συμμαθητές του ήταν αόρατος και εντός και εκτός τάξης. Με πείσμα όμως και επιμονή καταφέραμε αφενός με την ψυχολόγο του να αναπτύξουμε τις κοινωνικές του δεξιότητες αφετέρου να μετριάσουμε την στάση των συμμαθητών του.

 

Ο Δ. είχε τους δικούς του κανόνες και νιώθω τιμή που με ενσωμάτωσε  και εμένα μέσα σε αυτούς. Με δίδαξε την έννοια την σταθερότητας, του προγράμματος και την καλής ρουτίνας. Με έκανε καλύτερο άνθρωπο, καλύτερη εκπαιδευτικό.

Μα πάνω από όλα μου δίδαξε, ότι η αλήθεια είναι μονόδρομος σε αυτή τη ζωή.

 

2 Απριλίου

Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού.

 

 

Μιχαέλλα Καρούτσου

Φιλόλογος Α.Π.Θ

MSc in Special Education.